Αίγινα

Η Αίγινα έχει ιστορία 4.000 χρόνων. Στην αρχαιότητα ήταν αντίπαλος της Αθήνας — έκοβε το πρώτο ασημένιο νόμισμα της Ευρώπης (η «αιγινίτικη χελώνα», 7ος αι. π.Χ.) και διέθετε ισχυρό ναυτικό. Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) τα πλοία της Αίγινας έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο.

Στα νεότερα χρόνια, η Αίγινα έπαιξε καίριο ρόλο στην Επανάσταση του 1821 και έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους από το 1827 έως το 1829, υπό τον Ιωάννη Καποδίστρια. Στην Αίγινα κόπηκαν τα πρώτα ελληνικά νομίσματα — οι περίφημες «φοινικίες» — και ιδρύθηκαν τα πρώτα δημόσια κτίρια του ελεύθερου ελληνικού κράτους.

Στα μέσα του 20ού αιώνα η Αίγινα έγινε καταφύγιο σπουδαίων ποιητών και ζωγράφων — εδώ έζησαν για περιόδους ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Νίκος Νικολαΐδης και ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης.

Ο Ναός της Αφαίας, χτισμένος γύρω στο 500 π.Χ. στην κορυφή ενός πευκόφυτου λόφου στα ανατολικά του νησιού, είναι ένας από τους πιο καλά διατηρημένους δωρικούς ναούς της Ελλάδας — από τους 32 αρχικούς κίονές του στέκουν ακόμη οι 25. Μαζί με τον Παρθενώνα και τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο σχηματίζει το «ιερό τρίγωνο» της αρχαίας Αττικής, με τέλεια γεωμετρική απόσταση μεταξύ τους.

Η θεά Αφαία ήταν τοπική θεότητα — προστάτιδα του νησιού — που αργότερα ταυτίστηκε με την Αθηνά και την Άρτεμη. Το μουσείο στον αρχαιολογικό χώρο εκθέτει σπαράγματα των περίφημων γλυπτών των αετωμάτων (τα αυθεντικά βρίσκονται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου).

Επισκεφθείτε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα — το φως είναι μαγικό και ο χώρος λιγότερο γεμάτος.

Η Παλαιοχώρα, η μεσαιωνική πρωτεύουσα του νησιού (9ος–19ος αιώνας), χτίστηκε σε λόφο μακριά από τη θάλασσα ως προστασία από τους πειρατές. Σήμερα τα ερείπια του οικισμού περιβάλλονται από 35 σωζόμενες βυζαντινές εκκλησίες με σπάνιες αγιογραφίες — μια ολόκληρη ανοιχτή πινακοθήκη βυζαντινής τέχνης.

Δίπλα στην Παλαιοχώρα βρίσκεται η Μονή Αγίου Νεκταρίου, το μεγαλύτερο προσκύνημα της Ελλάδας μετά την Τήνο. Ο Άγιος Νεκτάριος (1846–1920) έζησε και θεράπευσε αμέτρητους πιστούς στην Αίγινα, και η εκκλησία του δέχεται χιλιάδες προσκυνητές καθημερινά.

Το φιστίκι Αιγίνης αναγνωρίστηκε ως Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) λόγω της μοναδικής γεύσης του — γλυκό, αρωματικό, με έντονο κόκκινο εσωτερικό. Η ξεχωριστή ποιότητα οφείλεται στο ηφαιστειακό έδαφος του νησιού και στην απουσία επαρκών βροχοπτώσεων, που υποχρεώνει το δέντρο να αναπτύξει βαθιές ρίζες.

Κάθε Σεπτέμβριο διοργανώνεται η «Φιστικάλεια» — γιορτή του φιστικιού με μουσική, χορό και αμέτρητες γεύσεις: από φιστικοβούτυρο και πάστα μέχρι λικέρ, παγωτό και πραλίνα. Στο λιμάνι θα βρείτε αμέτρητα μαγαζιά με φιστίκια χύμα — προτιμήστε αυτά με την επίσημη σήμανση ΠΟΠ.

Η Αγία Μαρίνα στην ανατολική ακτή είναι η πιο μεγάλη και οργανωμένη παραλία — ευρύχωρη με χρυσή άμμο, ρηχά νερά και ιδανική για οικογένειες. Ο Μαραθώνας στα νοτιοδυτικά είναι ένας πιο ήσυχος αμμώδης κόλπος με ταβέρνες πάνω στη θάλασσα.

Η Σουβάλα στα βόρεια διατηρεί ψαροχωρίστικη γοητεία με υπέροχα εστιατόρια ψαριών. Η Πέρδικα, νότια του νησιού, είναι ίσως το πιο γραφικό ψαροχώρι — μικρό λιμάνι, παστέλ σπιτάκια και αραβανέ ταβέρνες δίπλα στο νερό. Από εδώ ξεκινούν βαρκάδες για το γειτονικό Μονή (ή «Μοαμοκντα»), έναν παράδεισο με σπάνια ελάφια και κρυστάλλινες παραλίες.