Ικαρία

Η Ικαρία πήρε το όνομά της από τον γιο του Δαίδαλου, τον Ίκαρο, που σύμφωνα με τον μύθο έπεσε στη θάλασσα κοντά στις ακτές της όταν τα κέρινα φτερά του έλιωσαν από τον ήλιο. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή για τη λατρεία του Διονύσου και για το περίφημο κρασί Πράμνιος Οίνος που αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

Πέρασε από Βυζαντινούς, Γενουάτες και Οθωμανούς, αλλά λόγω της απομόνωσης και του άγριου τοπίου, οι Ικαριώτες ποτέ δεν δάμασαν πραγματικά. Στις 17 Ιουλίου 1912 κήρυξαν την Επανάστασή τους και ίδρυσαν το «Ελεύθερο Κράτος της Ικαρίας» για 5 μήνες — μέχρι την ενσωμάτωση στην Ελλάδα. Στον Εμφύλιο (1946–49) και τη Δικτατορία (1967–74), η Ικαρία υπήρξε τόπος εξορίας χιλιάδων αριστερών — γι' αυτό σήμερα έχει έντονη αριστερή κουλτούρα και υπερήφανο, αντι-ιεραρχικό πνεύμα.

Η απομόνωση και η μη-εμπορική νοοτροπία διατήρησαν ζωντανές τις παραδόσεις. Σήμερα η Ικαρία έχει 8.500 κατοίκους και είναι ένα από τα λίγα ελληνικά νησιά που έχει αντισταθεί στο μαζικό τουρισμό — γι' αυτό παραμένει αυθεντική.

Η Ικαρία είναι μία από τις πέντε επίσημες Μπλε Ζώνες (Blue Zones) του πλανήτη — περιοχές με την υψηλότερη συγκέντρωση υπεραιωνόβιων στον κόσμο. Σύμφωνα με μελέτες του National Geographic και του Dan Buettner, οι Ικαριώτες ζουν κατά μέσο όρο 10 χρόνια περισσότερο, έχουν 50% χαμηλότερη συχνότητα καρδιαγγειακών και 20% λιγότερο καρκίνο.

Τα μυστικά: μεσογειακή διατροφή με πάνω από 150 άγρια χόρτα, ελαιόλαδο σε αφθονία, όσπρια καθημερινά, λίγο κρέας, γιαούρτι από αιγοπρόβατο, μέλι. Καθημερινή κίνηση στους ορεινούς δρόμους (όχι γυμναστήριο — απλά καθημερινή ζωή). Μεσημεριανός ύπνος, ιαματικά λουτρά, ισχυρές οικογενειακές σχέσεις, ισχυρή κοινότητα.

Το πιο σημαντικό: η Ικαριώτικη φιλοσοφία της ζωής. Δεν υπάρχει άγχος για την ώρα — «θα έρθει όταν θα έρθει». Τα μαγαζιά ανοίγουν όποτε θέλει ο ιδιοκτήτης. Τα πανηγύρια διαρκούν μέχρι τη χαραυγή. Οι άνθρωποι περπατούν, χορεύουν, γελούν, πίνουν κρασί στις παρέες — κάθε μέρα. Αυτή η αργή ροή ζωής είναι ίσως η πιο σημαντική «θεραπεία» του νησιού.

Τα Ικαριώτικα πανηγύρια είναι θρυλικά σε όλη την Ελλάδα — αυθεντικές, μη-εμπορικές γιορτές που οργανώνονται από τις κοινότητες προς τιμή των αγίων κάθε χωριού. Διαρκούν από το βράδυ μέχρι τα ξημερώματα (ή και το επόμενο πρωί), με ζωντανή μουσική (βιολί, λαούτο, τσαμπούνα), ποτάμια ντόπιου κρασιού, ψητό κατσικάκι, και τον περίφημο Ικαριώτικο χορό που τραβά εκατοντάδες σε κύκλους.

Τα πιο γνωστά πανηγύρια: Αγία Σοφία (Λάγκαδα, 27 Σεπτεμβρίου), Γιαλισκάρι (15 Αυγούστου), Χριστός Ραχών (6 Αυγούστου), Λαγκάδα (8 Σεπτεμβρίου), Καρκινάγρι, Άγιος Ισίδωρος, Νας. Όλα τα έσοδα πάνε στην κοινότητα — δεν είναι εμπορικά.

Αν τύχει να βρεθείτε στην Ικαρία πανηγυριώτικη μέρα, μην το χάσετε — είναι η πιο αυθεντική ελληνική εμπειρία που μπορείτε να ζήσετε. Πληρώνετε όσο θέλετε για το φαΐ και το κρασί, χορεύετε με ντόπιους, και ζείτε τη συλλογική χαρά μιας μικρής νησιωτικής κοινωνίας.

Η παραλία Σεϋχέλλες (Σέιχελ) στο Νότιο τμήμα είναι ίσως η πιο φωτογενής της Ικαρίας — λευκά βότσαλα, διάφανο τιρκουάζ νερό, εντυπωσιακοί στρογγυλεμένοι βράχοι σαν να βρίσκεστε στις Σεϋχέλλες. Πρόσβαση 20' πεζοπορίας μέσα από χαράδρα.

Στις δυτικές ακτές: Νας (μαγική παραλία στις εκβολές ποταμού, με ίχνη του αρχαίου ναού της Αρτέμιδος Ταυροπόλου), Πρίωνας, Καρκινάγρι. Στα βόρεια: Αρμενιστής, Λιβάδι, Μεσακτή (μεγάλη αμμώδης με κύματα — surf), Γιαλισκάρι (η πιο εύκολη οικογενειακή). Στα ανατολικά: Φάρος, Άγιος Κήρυκος, Θέρμα.

Τα ιαματικά λουτρά της Ικαρίας είναι από τα πιο ραδιενεργά (φυσικά, θεραπευτικά) στον κόσμο. Επισκεφθείτε: Θέρμα (κοντά στον Άγιο Κήρυκο, με δωμάτια λουτρών), Λευκάδα, Αγία Κυριακή, και τα φυσικά λουτρά δίπλα στη θάλασσα (μερικά αναβλύζουν μέσα στο κύμα — μοναδική εμπειρία). Επίσης μην χάσετε το φαράγγι του Χάλαρη και το ορεινό χωριό Χριστός Ραχών (όλα τα μαγαζιά λειτουργούν νύχτα).

Ο Πράμνιος Οίνος που αναφέρει ο Όμηρος ξανα-παράγεται σήμερα από οικογενειακά οινοποιεία της Ικαρίας — ένα δυνατό, ξηρό κόκκινο κρασί από την ποικιλία Φωκιανό. Επισκεφθείτε τα οινοποιεία Αφιανές και Καρίμαλη για γευσιγνωσία.

Η ικαριώτικη κουζίνα είναι λιτή, φρέσκια και υγιεινή. Δοκιμάστε: σόφεγο (παραδοσιακό κρεατικό με πατάτες και ντομάτα), κατσικάκι ψητό, ριβίθια στο φούρνο σε πήλινο, μπουρέκι Ικαρίας (κολοκυθόπιτα), σουφικό (κολοκυθάκια με αυγά), γιαουρτοπιλάφι, σαλάτες με άγρια χόρτα (περισσότερα από 150 είδη χρησιμοποιούν), τυρί καθούρα.

Στα γλυκά: λυχναράκια (τυροπιτάκια γλυκά), μπακλαβάς με μέλι, κουκιά γλυκά, μέλι ικαριώτικο θυμαρίσιο εξαιρετικής ποιότητας. Το ντόπιο τσίπουρο (συνήθως ιδιοπαραγωγή) ρέει άφθονα στα κοινωνικά γεγονότα.